ع - ش - ق ممنوع

آسمان آمد و انگار

آهسته زیر گوش ماه

چیزی گفت انگار.

ماه آمد و انگار

به کوچه ی کهنسال ((مشیری ))

چیزی گفت انگار.

کوچه

کوچه ی بی گفت و بی گذر انگار

رو به روشن ترین پنجره

چیزی گفت انگار.

چیزی٬رازی٬حرفی

سخنی شاید:

سربسته از چراغی

شکسته ی هزار پائیز بی پایان.

دریغا هزاره ی بی حالا!

حالا کوچه...پیر

درخت٬پیر

خانه٬پیر

من پیر و

گلدان بالای چینه که پر غبار!

اگر مرده ای

بیا و مرا ببر٬

و اگر زنده ای هنوز٬

لا اقل خطی٬خبری

ردی٬رویایی

چیزی٬خوابی٬خیالی...

بی انصاف!

عشق را
 مي گويم
 بايد اين حادثه را
 از نگه سبز تو
آغاز نمود
 عشق را
 بايد
 از زمزمه
بارش چشمان تو
 با واژه احساس
سرود
 و در اين
 قدرت دريايي تو
 کشتي توفان زده را
 در دل امواج
سپرد
به تب حادثه غرق شدن
مردن و آغاز شدن
 به هم آوايي قلب دو پرنده
 به سبکبالي اوج
 دل سپردن
به شب هم نفسي
راغب پرواز شدن
 آري
عشق را
 بايد ابراز نمود
 عشق را
 بايد گفت